een lege plek,
een groot gemis,
een fijne herinnering is al,
wat er nog is.
waar ben je nu,
vraag ik me af.
ik voel nog de liefde,
die jij me gaf,
jou te kennen,
vond ik zo fijn,
je los te laten,
dat doet pijn.
ik zal je missen,
in dit leven,
en zal altijd,
om je blijven geven





elke keer ik naar je foto kijk,
krijg ik tranen in mijn ogen van ongeloof en verdriet.
tranen omdar ik me afvraag waarom jij niet meer hier bent,
en tranen want het anwoord weet ik niet.
soms kijk ik naar de sterren,
er schijnt er een heel fel.
ik vraag me dan af waar je nu bent,
en of dit rare gevoel zonder jou ooit went.
soms wilde ik dat ik bij je kon zijn,
al was het maar voor even.
maar ja, dar is maar een wens,
die niemand mijn kan geven.
lieve ma, ik mis je,
en ik blijf altijd aan je denken.
en op dit moment is er een plaatsje in mijn hart.
het mooiste war ik je kan schenken.
je zoon




beetje bij beetje moesten we je verlaten,
we konden uiteindelijk niet meer met je praten
die blik ,die stilte ,dat deed vaak zeer
de mama van vroeger was er niet meer
we zagen goed je stille verdriet
maar helpen konden we niet




je stopte met vechten.
je was het leven moe.
je kon niet meer.
je vond het zinloos.
waarom nog vechten.
als het sterker was dan jij.
je gaf de strijd op.
en liet je gaan.
je wou het niet langer rekken.
stilletjes naderde het einde.
en nam je afscheid.
van je famillie.
van je vrienden.
en van mij...